Το Αργυρό Δηνάριο

Μουσική για μας παίζουν πια άλλοι
λαμπρή, φλογερή, καλύτερη -
το δίχως άλλο

Εμείς πάλι παίρνουμε το αργυρό δηνάριο
και βγαίνουμε στους δρόμους περιχαρείς
παντού το δείχνουμε
διασχίζοντας τις διαβάσεις προσεκτικά
με το νου πάντα καρφωμένο
στην κακιά στιγμή, την αποφράδα ώρα

Την ανάποδη ώρα της άφιξης -
μιας άφιξης που θα καθρεφτίσει
μέσα μας, με μιας
κρύο γυαλιστερό, απύθμενο, βραχνό
.......

Χαϊκού Πέντε Αισθήσεων

Στριγκιά

Απ' τη στριγκιά σου
σείστηκα συθέμελα
μικρό σκαθάρι

***

Χάδι

Της πεταλούδας
τα φτερά, με το χάδι
θρυμματίστηκαν

***

Γύρη

Προς τις μέλισσες
ταξιδεύει η γύρη
ξανά και ξανά

***

Σταγόνα

Απ' τη λακκούβα
ξεδίψασες μέλισσα
με μια σταγόνα;

***

Στη Δ.

Μια πεταλούδα
κουρνιάζει στα μαλλιά σου.
Εκεί. Πάντα. Δες.

.......

DIARIO DEL '20

Πως είναι η θάλασσα από ψηλά
ακίνητη, χωρίς ένα καϊκι
θαμπός ορίζοντας και δυο γεράκια
με τους αργούς τους κύκλους
να τονώνουν κι άλλο το έρημο μπλε.

Αξίζει, αξίζει πάντοτε
ο άνθρωπος να τραβιέται πίσω,
η Αρμονία τού είναι άγνωστη.

Κορυφές, κορυφές μόνο ως το βάθος
και απαλός αέρας - στάσιμος ο χρόνος,
όπως όταν ξεκινούσε κάποτε
στις απαρχές του, ο κόσμος .......

ΟΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ

Αυτός (κι αυτός)
που κουνάει πολύ τα χέρια του
όταν μου μιλάει
σαν για να καταλάβω κάτι
πάρα πολύ δύσκολο
νομίζω πως
με περνάει για ηλίθιο
δεν ξέρει όμως πως
 κι εμένα μου φαίνεται
υπερβολικά πολύ
ηλίθιος .......

ΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙ

Ένα παιδάκι
Μες στων κρατών τον κρότο
Ποιος τραγουδάει;

.......

Τα γυρίσματα

Της οθόνης τα γυρίσματα
σε φέρνουν ξανά κοντά μου
όταν τα μεσημέρια
κουρασμένος
χασομεράω στο καθιστικό.
Δε θέλω πια να σκέφτομαι
χαμένες δυνατότητες
δε θέλω να πατάω
ηλίθια κουμπάκια
θέλω να σε ξαναδώ
και με μια κίνηση
να μπορέσω να τα αλλάξω
ξανά όλα .......

ΣΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ

Στον λαμπρό ήλιο 
το στάχυ,θα λιάζεται 
Δήμητρα, (για) πάντα

(όπου κι αν είσαι γεια σου)

.......

Τα σύννεφα

Τα σύννεφα δεν τα περιμένεις.
Θα έρθουν
όταν αυτά θελήσουν να έρθουν.
Θα ρίξουν το νερό τους -
αν το θελήσουν.
Κι εσύ, θα τα προβλέπεις πάντα
όταν θα είναι πια
πάρα, πάρα πολύ κοντά. .......

Για την προσφυγιά

Δε μπορώ να γράψω ποίημα
για τους πρόσφυγες,
τους «λάθρο», όπως τους λένε οι χρυσαυγίτες,
γιατί δεν έχω ζήσει προσφυγιά.
Δεν έχω πεινάσει δίπλα τους,
δε με κυνήγησαν
οι δικοί μου δεν απειλήθηκαν
ποτέ με όπλο.
Το βίωμά μου είναι ανύπαρκτο,
εικόνα απ’ τις ειδήσεις,
κι έτσι δε μπορεί να υπάρξει σύγκριση.

Μπορώ να γράψω για τις αποτυχίες
της καθημερινής μας ζωής,
για το βιωμένο, ή τον αβίωτο έρωτα,
για τη μουσική των πουλιών, των φύλλων,
τη μαγεία των βιβλίων ή της φύσης.
Μπορώ να υμνήσω το θάνατο ή τη ζωή
σε ένα ξεραμένο τριαντάφυλλο
μπορώ να πω χιλιάδες λέξεις για τη σύγχρονη
μοναξιά του διαμερίσματος,
για τις αβύσσους που πρώτη φορά ανοίγονται
μέσα στα μυαλά μας

Μα μπροστά στην τραγωδία της προσφυγιάς,
στην ισοπέδωση της ζωής
χιλιάδων ανθρώπων
από τον πόλεμο, από κάποιον πόλεμο,
Τότε, αν μιλάμε για στίχο,
αν μιλάμε για ποίηση ή τέχνη,
αυτό που μπορώ μόνο να κάνω
είναι να μένω
αιώνια σιωπηλός.
.......

------

Το κύμα ασημίζει κάτω
απ’ το στρογγυλό φεγγάρι
Τα φωτάκια
στην απέναντι ακτή
τρέμουν απ’ την υγρασία
Και δίπλα μου
παρακμιακές μουσικές του ’80
τουρίστες που γελάνε
και βιντεάκια που παίζουν
στα κινητά.
Είναι όμορφα -
η βραδυά δεν σε απογοητεύει,
αν κοιτάς παντού την ομορφιά,
αυτή σε κρατάει.
Μια μαύρη φιγούρα έρχεται
βρέχει τα πόδια της στο κύμα
Οι τουρίστες έφυγαν
ο ήχος σταματάει
Και τα φώτα απέναντι,
στη Σαγιάδα και το Δρέπανο
συνεχίζουν να τρεμοπαίζουν
από την υγρασία
Όπως κάθε βράδυ
ασταμάτητα και νωχελικά.. .......

Η ερήμωση

Η ερήμωση της ψυχής
κάθε φορά που χωρίζεις
από έναν άνθρωπο που αγάπησες

Θυμίζει μια κοιλάδα νεκρή,
γεμάτη πέτρες και σκόνη.

Δεν υπάρχει νόημα εκεί,
ούτε σκοπός
Μόνο ο ορίζοντας
που πηγαίνει και πηγαίνει

Κι ένας άδειος αέρας
που σφυρίζει
Και που σου θυμίζει ότι κάποτε
και συ υπήρξες
.......

Πολλά Ποιήματα

Μια φίλη μου είπε:
«Δε γράφεις πια πολλά ποιήματα.
Να! Το 2014 έγραψες είκοσι,
ενώ φέτος μόνο δύο! »
Λέει αλήθεια,
απλά τότε

δεν ασχολούμουν
με πολλά άλλα πράγματα.
Πράγματα όμορφα, πράγματα
ζωντανά,
πράγματα υπέροχα τόσο,
όσο και η Ποίηση.

Γιατί φίλοι μου
το θέμα δεν είναι αν γράφεις ποιήματα
ή αν φυτεύεις σπόρους.
Το θέμα είναι -όπως πάντα- ένα:
Να είσαι ζωντανός.
Να αγαπάς και να πράττεις.
Το θέμα είναι να κρατιέσαι ζωντανός.

Γιατί έχω διαβάσει στίχους από ποιητές
πολυγραφότατους,
πλην όμως, νεκρούς.

Ανθρώπους, που αν και φρονούν
πως υπηρετούν την Ποίηση,
την απαιτητική αυτή Κυρία,
οι στίχοι τους περιγράφουν
με εκατό τρόπους το θάνατο.

Τον τελικό, μίζερο,
και καθόλου τραγικό, τελικά,
θάνατό τους. .......

Στίχοι

Στίχοι που παλιά εκτιμούσα
Φαίνονται τώρα κενοί.
Κατασκευές φαντασίας,
Σκαλωσιές ρεμβασμού,
Θύλακες ονειροπόλησης.
Ποθώ πια το στίχο
Που θα με τραβήξει 

Απ’ την επείγουσα πραγματικότητα,
Θα με αρπάξει απ’ το σβέρκο
Να με βάλει σε έναν κόσμο αληθινό,
Τόσο αληθινό, όσο είναι 

Μετά από μακρύ περπάτημα
Σε μέρα ζεστή,
Να πίνεις ένα ποτήρι καθαρό,
Παγωμένο,
Κρυστάλλινο νερό.

.......

Της Χαλιμάς

Όταν μπαίνω
σε κάποιο τυχαίο καφενείο
Σε χωριό
Κι έχουν ανοιχτή
την τηλεόραση,
Βλέπω μπροστά μου, ξανά,
Τη μαζική κουλτούρα της πόλης
Το φαντασιακό της
Την άποψή τους
Για τα πράγματα
Πόσο μακρυά νυχτωμένοι
Βρίσκονται όταν μιλούν για φύση
Όταν διαφημίζουν τυρί φέτα
Και επεξεργασμένο κρέας για παιδιά.
Δίπλα οι θαμώνες
Μιλούν για ελιές
Για κότες, πρόβατα, καράβια
Ενώ στο κουτί μας παρελαύνουν
Μουσάτοι, φαγητά,
Αυτοκίνητα,
Γυναίκες γυαλιστερές,
Γυναίκες ψεύτικες
Ροζ παραμύθια
Παραμύθια για μικρούς
και μεγάλους
Και παραμύθια της
Ψυχαναγκαστικής,
ανορεκτικής,
και αρυτίδωτης, απ’ τα μπότοξ,
Χαλιμάς


----------------------------
(Ριγγλάδες, 2017-18)
.......

Συνάρτηση

Τι συνάρτηση
Παράξενη
Αϋπνία μέσα στο μικρό σπίτι,
Στα όρια του κανονικού
Άνθρωποι καίγονται αλλού
Το μαργαριτάρι άνθισε

Κάτω στον κάμπο
Οι ρίζες των αμπελιών
Ψάχνουν για νερό
Βαθιά στα σκοτεινά
Ολοένα ψάχνουν


.......

Κάτι σαν Παύση

Θα ήθελα να γράψω
Κάτι
Σαν παύση

Στο σκοτεινό μου βυθό
Τίποτα, τίποτα να μην κελαηδεί

Να στέκονται οι μέρες ήρεμες
Ψίθυροι μόνο από μακρυά
Να αχνοφέγγουν

Κι έτσι κι εγώ ήσυχος
Σε μια γωνιά
Να σβήνω όσα έγραφα τόσα χρόνια

Αργά αργά

Με το σφουγγάρι μου προσεκτικά

Να σβήνω
.......

Μικρό Απριλιάτικο Ποίημα

Σπασμένη ψυχή σήμερα
Στο περβάζι.
Πέρασε ένα σπουργίτι
Τσίμπησε
Πέρασε ένα άλλο
Κελάηδησε
Και μετά
Ήρθε η νύχτα
Με τις πυγολαμπίδες της
Να φωτίσουν
Στοργικά, για να γιάνει
Την καημένη
Ταλαίπωρη ψυχή

.......

ΝΤΕΛΙΑ ΡΕΞΡΟΘ (του Κέννεθ Ρέξροθ)

απεβίωσε τον Ιούνιο του 1916

Κάτω από τα απεριποίητα κίτρινα τριαντάφυλλά σου,
Ντέλια, σήμερα είσαι νεότερη
Από το γιο σου. Δυόμιση δεκαετίες -
Ο οικογενειακός τάφος έγειρε ελαφρά,
 Κι εκείνος ξεπέρασε τη λειψή ζωή σου.
Στην άλλη άκρη του κτήματος,
Δίπλα στις ιτιές του αργού ποταμού,
Βαθιά στη γη, τα άσπρα πλευρά διατηρούν
Το σχήμα από το φλογερό, προσεχτικό σου στήθος·
Το λεπτό κρανίο, τον ενθουσιασμό του πνεύματός σου.
Και στα δάχτυλα η ανάμνηση
Από Σπουδές του Σοπέν, και στα πόδια
Αργά βαλς και σαμπάνια λίγο πριν τον ύπνο.
Και η λευκή Πανσέληνος του καλοκαιριού,
Που έβλεπες άγρυπνη όλη την τελευταία νύχτα,
Βλέπει την ιστορία να γεμίζει τις ερήμους
Και τους ωκεανούς με πτώματα, για άλλη μια φορά·
Και αντικρύζει στο ανατολικό παράθυρο εμένα,
Καθώς σε ξεπερνώ στη μέση ηλικία
Και στη γνώση, πέρα από την αγωνία σου και το χαμό.

1943/44


(μετάφραση χ.ζ. , πρωτότυπο εδώ)
.......

ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΣΑΝ ΝΕΑΡΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ (του Κένεθ Ρέξροθ)

1917-18-19,
Ενώ τα πράγματα συνέχιζαν στην Ευρώπη,
Η πιο συνηθισμένη μας λέξη για την περιφρόνηση ή τη βρισιά
Ήταν «bushwa». Τη χρησιμοποιούσαμε σωστά,
Αλλά νομίζαμε πως ήταν στα γαλλικά η «μαλακία».
Ζούσα στο Τολέδο, στο Οχάιο
Στην οδό Ντέλαγουερ, τη γραμμή
Ανάμεσα στις φτωχές και τις πλούσιες γειτονιές.
Παίζαμε στους λόγγους κοντά στο Τεν Μάιλ Κρικ,
Και κατά μήκος του γηπέδου του γκολφ στο πάρκο της Οττάβα.
Υπήρχαν δύο κατηγορίες παιδιών, και δεν είχαν
Τίποτα το κοινό: τα πλούσια παιδιά
Που δούλευαν σαν βοηθοί του γκολφ, και τα φτωχά παιδιά
Που βούταγαν τις μπάλες του γκολφ. Εγώ ανήκα στο
Σωτήριο γκρουπ των εξαιρέσεων
Που, μετά το σκοτάδι, και στις βροχερές μέρες,
Ξεγλιστρούσαμε και χέζαμε μέσα στις τρύπες του γκολφ.


(μετάφραση χ.ζ.)

πρωτότυπο εδώ

.......

ΚΩΔΙΚΕΛΛΟΣ (του Kenneth Rexroth)

Η περισσότερη από την παγκόσμια ποίηση
είναι τέχνασμα, κατασκευή.
Κανείς δεν τη διαβάζει
εκτός από ακαδημαϊκούς.
Μετά από μια γενιά
έχει γίνει τόσο σούπα,
που δε μπορεί πια να φαγωθεί.
Λίγα είναι αυτά που δεν έχω
διαβάσει, και ήταν σίγουρα ανιαρά.
Λαμαρτίνος - Γκόουερ - Τάσσο -
ή οι μεταφυσικοί
του Κέιμπριτζ, αρχαίοι ή μοντέρνοι,
και οι Αμερικανοί πίθηκοί τους.
Φυσικά για χρόνια η καθεστηκυΐα
τάξη της αγγλικής ποίησης
υποστήριζε ότι αυτό ακριβώς
είναι η ποίηση, μια απρόσωπη
κατασκευή, όπου οι προσωπικές
αντωνυμίες δεν επιτρέπονται ποτέ.
Αν εφαρμοσθεί αρκετά σχολαστικά,
μια τέτοια θεωρία
παράγει στην πράξη
το αντίθετό της: Η ποίηση
του Έλιοτ και του Βαλερύ
σαν αυτή του Πόουπ, δεν είναι απλά
προσωπική, είναι έντονη,
υποκειμενική ονειροπόληση
ενδόμυχη και αποκαλυπτική,
απρεπής αν θέλετε,
σαν τις αδιακρισίες
του ψυχαναλυτικού ντιβανιού.
Υπάρχει πάντα αρκετός
λόγος τρόμου στη
χρήση της αντωνυμίας, «εγώ».

(μετάφραση, χ.ζ.)

πρωτότυπο εδώ

.......