Του Νεκρού Αδελφού

Τόσες συγχορδίες αμερικάνικες

Τόσες μελωδίες
που τελειώνουν στο νούμερο Οχτώ

Τόσοι και τόσοι στίχοι

Σαν να μεταφράστηκαν
Εψές

Από τα εγγλέζικα

Τόσα τραγούδια

Θεέ μου

Κανείς δεν έχει διαβάσει
«Του Νεκρού Αδελφού»;



.......

Φεγγάρια

Φεγγάρια

φεγγάρια όμορφα

που βλέπω τα βράδυα

στο δρόμο προς το χωριό



Πού να τα δουν στην Αθήνα...



Να τα ανεβάσω!

Να μείνουν ανεβασμένα

να μάθουν όλοι στα πέρατα

τι πράγματα όμορφα

κάθε μέρα εγώ

βλέπω .......

Πρόχειρες

Πρόχειρες σχέσεις

αδιάφορες


αυτό που εσύ λες ανοχή

εγώ το λέω

αδιαφορία


θα πλατσουρίζουμε αιωνίως

ο ένας

στα ρηχά νερά του άλλου


έχοντας καρφωμένη στο νου

την και καλά αίσθηση


της ελευθερίας

στην ουσία της

.......

CREDO

Πιστεύω στην καλλιέργεια.

Όσον αφορά στη ζωή:

Αν καλλιεργείς το θάρρος , θα λάβεις θάρρος.
Αν καλλιεργείς τη μελαγχολία
-κάτι που πάντα σιχαινόμουνα-
θα λάβεις μελαγχολία.

Αν καλλιεργείς την ευαισθησία,
τη σκληρότητα ή το μίσος,
θα λάβεις φυσικά
τα ανάλογα αποτελέσματα.

Αν καλλιεργήσεις μια Τέχνη βαθιά,
αν μάθεις τα μυστικά της,
θα γίνεις Μάστορας σε αυτή την Τέχνη
θα γίνεις Τεχνίτης.

Τίποτα παραπάνω.

Αν ακολουθήσεις μια φιλοσοφία,
μια συγκεκριμένη στάση
πάνω στα θέματα της ζωής,
θα γίνεσαι όλο και καλύτερος
στο δρόμο αυτό που διάλεξες,
θα γίνεσαι τέλειος.

Όμως χρειάζεται
επίσης

Να μπορείς να δέχεσαι,
ουσιαστικά και βαθιά.
Να μπορείς να απορρίπτεις,
ουσιαστικά και βαθιά.
Να μπορείς να αντέχεις.

Να μπορείς να καλλιεργείς
μέσα σου τη Φύση,
όσο μακρυά κι αν πιστεύεις
ότι αυτή βρίσκεται.

Και γι' αυτό το λόγο,
χρειάζεται να είσαι σκληρός
και μαλακός ταυτόχρονα.

Αυτά είναι όλα.

Αυτή είναι η καλλιέργεια
ολόκληρη,
στην οποία πιστεύω. .......

Με Την Αλήθεια

Ας ζήσω ακόμα με λίγο ψέμα.


Ακόμα λίγο,

Ακόμα λίγο.


Αφού με την αλήθεια


Δε γίνεται εγώ

Δε γίνεται πια

Εγώ

Να ζήσω. .......

Ήθελα

Ήθελα να σε ζωγραφίσω
Μα είναι οι ώμοι μου τόσο σφιγμένοι

Στον ύπνο μου σ' είδα
Με το όμορφό σου χαμόγελο

Ξέρω, δεν το παλεύω πια
Αφήνομαι στη δίνη
Των καθημερινών πραγμάτων
Στις παρυφές του δικού τους ορίζοντα

Καμιά φορά, πίσω απ' τις σκιές
Σε βλέπω
Και όσο σε βλέπω
Δεν κάνω λάθος, όχι
Όσο το χαμόγελό σου δείχνει το δρόμο
Είμαι καλά και βαδίζω
Φτιάχνω πράγματα
Σχεδιάζω, θαρρείς και όλα είναι έτοιμα από πριν

Γιατί η χαρά πάντα περνούσε
μέσα από εσένα
Γιατί πάντα ήξερα
Ότι στο δρόμο αυτό το μοναχό

Πάντα όλοι χρειαζόμαστε δυο μάτια

Δυο μάτια βαθιά, όμορφα
Δυο μάτια βαθιά, έμπιστα
Να κοιτάμε
Να αγαπάμε
Να ελπίζουμε

.......

ΤΟ ΣΥΝΤΡΙΒΑΝΙ νο2

Κυρίες και κύριοι

Κλικ-κλακ κάνει η πόρτα

Μπλεχτήκαμε Πρόδρομε,

Ο πατέρας μου με ξέρασε σ’ ένα βιριγκάνι

Με το μονόκλ μου βλέπω ένα άλλο ηλιακό οίδημα

Κι ένα συντριβάνι

Στην Τεχεράνη

Το συντριβάνι κάνει πλατς-πλουτς και ούλτα-εεε!

Πάνω πίνουν πανανάνα

Ο Πλεπλέξης πλεκουράει

Γάβου-γάβου κάνει ο Λαγός

Ο Μπόκος έφτασε στο χτένι

Να μια προοπτική αποχετευτικού σωληναρίου

Στην δευτέρα και στον κύβο

Κύριε των δυνάμεων!

.......

Φτηνιάρικο Ρετάλι

Είπαμε πως οι σχέσεις μας
ήταν για χρόνια σχέσεις εξουσίας
-και ξεχάσαμε να σχετιζόμαστε.

Στο βωμό
της αποτίναξης του ζυγού
αποτινάξαμε και κάθε γλυκιά φροντίδα
για τον άλλον.

Τα συναισθήματα απειλούσαν.
Κινδυνεύαμε να παρακαλέσουμε
για λίγη ζεστασιά, όπως παλιότερα.
Έτσι, τα πνίξαμε.

Η αξιοπρέπεια παρεξηγήθηκε.
Στην ίδια θέση πρόβαλλε κάτι ογκώδες,
κάτι μεταξύ εγωισμού
και ανώριμης περηφάνειας.
Υπεροψία από το πουθενά, που λένε.

Η αλληλεγγύη έγινε φτηνιάρικο ρετάλι
να καλύψει το φόβο της εμβάθυνσης
στον άλλο.

Το άλλο φύλο έγινε πια εχθρός,
ή στην καλύτερη περίπτωση,
αέναος ανταγωνιστής.

Και ολίγον από αλκοόλ.
Και ολίγον από ουσίες.
Και ολίγον από χαβαλέ.

Χάσαμε τόσα,
ώστε για να λυθεί η παρεξήγηση
χρειάζονται χρόνια
πράξεων και συζητήσεων.

Η απογοήτευση, ή μια πληγή,
κρατά το εισιτήριο
για τον υπέροχο αυτό κόσμο,
που έστησε ο Μεγάλος Ευρωπαϊκός Πολιτισμός
στον εαυτό του.

.......

Ένα κι ένα

To μποέμ οδηγεί στο κάψιμο.
Πόσο πιο απλά να το εξηγήσω;

Η αερολογία, ιδιαίτερα αυτή του γαλλικού τύπου,
αποτελεί στη σημερινή Ελλάδα
παπαρολογία μικροαστικής κοπής, για να ακριβολογούμε.

Το συγκεκριμένο
πάντα θα είναι ο θανάσιμος εχθρός
οποιουδήποτε νεφελώδους οράματος,
οσοδήποτε φαντασμαγορικό κι αν είναι.

Ένα κι ένα κάνουν δύο,
εν τέλει.

Πόσο πιο απλά να το εξηγήσω γάτες;
.......

Όταν ξαπλώνεις

Όταν ξαπλώνεις τυλιγμένος
στα σκεπάσματά σου το βράδυ
να μη στενάζεις.

Οι αποτυχίες κι οι έγνοιες να μη θολώνουν
το στενό ορίζοντα της ζωής σου.

Αλλά να χαίρεσαι.

Να ευχαριστείς τα αστέρια
γι' αυτή σου την κατάσταση.

Γιατί αλλού πεθαίνουν.

Γιατί σε άλλα μέρη τρέμουν από το κρύο,
γιατί κάπου αλλού προσπαθούν να κοιμηθούν νηστικοί.

Γιατί αλλού ο φόβος για τη ζωή
συνοδεύει σαν σκιά κάθε τους βήμα.

Έτσι, τυλιγμένος σφιχτά στο πάπλωμά σου,
να μην αφήνεις τις έγνοιες και τις ανησυχίες
της άλλης μέρας να σου πάρουν το μυαλό.

Μόνο να γνωρίσεις αυτά που έχεις,
να χαίρεσαι,

και να ευχαριστείς τα αστέρια
γι' αυτή σου την κατάσταση. .......

Ξένοιαστη Μάζα

Όταν οι άνθρωποι βαριούνται συνεχώς
κάτι συμβαίνει
όταν περιφρονούν την ποιότητα
όταν φεύγουν απ'την ομορφιά
κάτι δεν πάει καλά.

Όταν οι ώρες τρέχουν σαν άλογα,
ίδια και απαράλλαχτα
όταν όλοι είναι εντάξει
και όλοι μόνοι τους
όταν τα ψεύτικα χαμόγελα
μετατρέπουν τους ανθρώπους
σε αποτρόπαια κτήνη
τότε γίνεται φανερό ένα πρόβλημα.

Η στιγμή που τόσο εξυμνήθηκε -
δεν υπάρχει.

Οι λέξεις πια δεν είναι λέξεις
αλλά δικαιολογίες
κούφιοι σοβάδες
πέφτουν και γίνονται σκόνη,
τρίμματα σε ένα άδειο δωμάτιο.

Οι λέξεις σαν δε βγαίνουν απ' την ψυχή
τότε χαιρέτα μας
τότε κλάψε μας
τότε ας ξεχάσουμε το δρόμο
που έπρεπε να ακολουθηθεί
ας ξεχάσουμε την πορεία
που έπρεπε να δρομολογηθεί
ας αφήσουμε πια τις ανοησίες.

Ας βγούμε λοιπόν έξω ένα βράδυ
να πιούμε όσο θέλουμε,
όσο τραβάει η ψυχή μας

Ας γίνουμε επιτέλους ξένοιαστοι,
μάζα κι εμείς μέσα σε κείνη την μάζα,
τη φοβερή
που άλλοι αλλού αιωνίως
όρισαν τη μοίρα της. .......

Ο Δημιουργός

Στο σαλόνι μου συνωστίζονται ο Βιζυηνός
με το Θεοτόκη, ο Μπόρχες με τον Τανιζάκι
και ο Κολοκοτρώνης με τον Τάκη Σινόπουλο.

Τα λογοτεχνικά περιοδικά εναλλάσσονται με τα κόμικ,
η Ιστορία Τέχνης με τα βιβλία της μουσικής,
ο Γιουνγκ, ο Εκκλησιαστής και ο Λάο Τσε
δίνουν μαθήματα ζωής ο ένας στον άλλο.

Η «Ιστορία Σουλίου και Πάργας» συνοδεύει
την Ψυχολογία των Μαζών.
Οι Ισλανδικές Σάγκες και τα τραγούδια της Ωκεανίας
σιγοντάρουν την παράνοια του Μιχάλη Κατσαρού,
στριμώχνονται δίπλα σε ένα χοντρό τόμο «Αλγορίθμων στη Μουσική»,
και όλα ακολουθούν τελικά τη μάνα των τεχνών,
την Καλλιέργεια της Γης.

Πρακτικό κλάδεμα, Εμβολιασμοί, η Ελιά, το Αμπέλι.

Όρεξη να 'χεις να διαβάζεις.
Όρεξη να 'χεις να διαβάζεις, να φαντάζεσαι
και να πλάθεις εικόνες.
Να κάθεσαι με βροχή ή με κρύο και να διαβάζεις.

Και όσον αφορά τη δημιουργία;

Αυτός που θα κλείσει τα αυτιά του
τις περισσότερες φορές την ώρα που φτιάχνει,
αυτός είναι

και ο Δημιουργός.





.......

Η Ζωή

Μια σταγόνα πέφτει
στο μάγουλο

Μια κρύα δροσιά
σηκώνει
τις τρίχες στο σβέρκο

Η κοπέλα έφυγε
με το μυστικό,
στο χαμό της

Άλλες ήρθαν, έφυγαν
μαζί πάντα
τα μυστικά τους

Η ζωή είναι
δυστυχώς έτσι
δεν την συλλαμβάνουμε

Αργούμε κάπως

Κι όταν τελικά
κάτι αγγίξουμε
φεύγει και η ίδια από κοντά μας,

Αυτή η Άγνωστη Μελαμψή Κυρία

H Ζωή
.......

Όνειρα Άλλα

Ταξιδεύοντας αυτό το καλοκαίρι
είδα πολλά, πολλά.
Όχι τέρατα και σημεία, όχι φρικώδη φοβερά,
πάντως όμως σίγουρα θαυμαστά.

Πάνω σε βουνά,
λίμνες που γυάλιζαν
χερσόνησοι χώνονται μέσα,
αγρια αμπέλια τα πρωινά, αδέσποτα
κατσίκια την ημέρα,
πρόβατα ήρεμα το σούρουπο.

Αυλές προσεγμένες
αυλές χρωματιστές
αυλές με γλάστρες, λουλούδια
βαμμένες πόρτες
μπαλκόνια στην κόψη ενός βουνού.

Σπίτια,
έρημα σπίτια
παρατημένα σπίτια
αγριόχορτα που πνίγουν τις ελιές
χωράφια με βάτους
κυπαρίσσια μέσα σε σπίτια ξέσκεπα
ο αέρας θερίζει έρημα καταφύγια
κι απέναντί σου η Αλβανία, η Ελλάδα, η Βουλγαρία,
είναι το ίδιο.

Οι άνθρωποι φύγανε
άφησαν πίσω τους σόμπες με ξύλα
πόρτες από λαμαρίνα
αραιοκατοικημένα καφενεία
έρημους στάβλους χέρσες καλλιέργειες
μελίσσια που πετούν αδέσποτα
αντίκες να παλιώνουν όπως τα χωριά τους,
γονείς και παππούδες πίσω τους.
Στα μεγάλα κέντρα ή στο εξωτερικό,
όπως άλλωστε και τώρα.

Ζητώντας τι;
Σε καιρό ειρήνης, από μια ευλογημένη γη
σε κάνει να φύγεις τι;

Είναι ένα άλλο όνειρο.
Είναι ένα άλλο όνειρο, ένας άλλος στόχος.
Πρόκειται περί ενός διαφορετικού συστήματος αξιών.
Η ζωή ίσως ακόμα μπορεί να εξαγοραστεί, να κερδηθεί,
ν’ ανθίσει, μιλάμε όμως εδώ
για ένα εντελώς διαφορετικό τρόπο ζωής.

Τι κι αν «Είναι τα μήλα κόκκινα τα σταφύλια μου μέλια»;
Τι κι αν «Παίρνω τα ζαγαράκια μου να πάω να κυνηγήσω»;
Το όνειρο διαφωνεί. Το όνειρο πλήττει.
Το όνειρο διατάζει πια αλλού,
δείχνει αλλού, σέρνει από τα μαλλιά αλλού,
το νιώθουμε όλοι.
Προς τα πού, μπορούμε μόνο να το μαντέψουμε.


Όμως ποιος;


Ποιος άλλαξε τα όνειρά μας μέσα σε πενήντα χρόνια;



.......

ΔΙΑΤΥΜΠΑΝΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΣ ΤΥΜΠΑΝΙΣΜΟΙ

Μιλάς για σένα συνεχώς όρια δεν γνωρίζεις
εγώ κι εμού όταν μου λες δεν ξες πώς μου τα πρήζεις
και όταν δεις τα δύσκολα
ωσάν την στρουθοκάμηλο
τα μούτρα σου τα κρύβεις

Φαίνεται είναι δύσκολο στο νου σου να συλλάβεις
πως κι άλλα όντα έμβια τον λόγο έχουν λάβει
μόλις βρεθεί πιο έξυπνος
το πρώτο πλοίο της γραμμής
θα τρέξεις να προλάβεις

Σαν να περνά ο άξονας της γης μες από σένα
μα πόσα έχεις μέσα σου συμπλέγματα κρυμμένα
τα όμορφα ματάκια σου
κρυφά από τη φράντζα σου
γιατί τα ‘χεις κλαμμένα

.......

1000 γυναίκες

Χίλιες γυναίκες γύρω μου
να μ' αγγίζουν να με ηρεμούν

---

Τρεις γυναίκες γύρω μου
να διώχνουν την τρέλα μου

---

Κι εγώ θα τις λατρεύω
με όλη τη δύναμη της ψυχής.

---

Θα λατρεύω τη φύση
θα προσκυνώ τα ακατανόητα μυστήρια
του σύμπαντος

---

Δίχως σταγόνα
ψεύτικα σταλλαγμένης ηθικής
στο κεφάλι μου

.......

Ο ΝΙΤΣΕ ΛΑΝΤΖΙΕΡΗΣ

Και ξάφνου τα λεφτά τελείωσαν. Εκεί ανάμεσα στον υπεράνθρωπο και τις κόντρες με τον άνθρωπο Βάγκνερ ο Νίτσε πλέον έπρεπε να σκεφτεί και την επιβίωσή του. Έτσι απλά και πολύ ανθρώπινα. Διότι τα λεφτά του πανεπιστημίου όπου δούλευε δε θα μπορούσαν να κρατήσουν μια ζωή. Η γέννηση της τραγωδίας έγινε όταν κάποια στιγμή πήγε να πάρει καπνό για την πίπα του. Τότε αντιλήφθηκε ότι χρήμα γιοκ… τετέλεσται… «επτωχεύσαμεν», σκέφτηκε, κι αντί να πάρει καπνό πήρε τους δρόμους να βρει κανά μεροκάματο γιατί αλλιώς δεν έχει μαμ. Έτσι ο Φρίκος, Φρίκο τον φωνάζανε στο σχολείο ειδικά ο φίλος του ο Βαγγέλης επειδή τον φοβότανε, σαραντατεσσάρων χρονών αμούστακο παιδί βρέθηκε να δουλεύει στου Λέντζου λάντζα. Ο Λέντζος που ήταν αμόρφωτος αλλά εκτιμούσε πολύ την αξία των πιο εξεζητημένων γνώσεων, τον κόπο των ανθρώπων του πνεύματος για την απόκτησή των και την ευαισθησία τους απάνω στα πιο παραμικρά ζητήματα, ένιωθε τρομερές ενοχές που είχε αυτόν τον φιλόσοφο στη βρύση να πλένει ενώ αυτός αραχτός χασκογελούσε με τους πελάτες. Αν ο Νίτσε δεν είχε πέσει στα πόδια του να τον θερμοπαρακαλέσει για οτιδήποτε μεροκάματο δεν θα υπήρχε περίπτωση να το δεχτεί ποτέ. Δεν ένιωθε καλά, δεν έτρωγε καλά, δεν κοιμόταν καλά αλλά κρυφά από όλους τους γνωστούς του διάβαζε ασταμάτητα τα βιβλία του λαντζιέρη του με θρησκευτική συνέπεια και απόλυτη προσήλωση χωρίς απαραίτητα να καταλαβαίνει τίποτα. Όλα αυτά τα αναγνώσματα γινόταν στο κελάρι κάτω από ένα βαρέλι με κρασί δώδεκα χρονών υπό το φως της λυχνίας. Συχνά η μέρα τον έβρισκε στο ίδιο σημείο ξύπνιο να σκέφτεται και να πίνει κρασί. Τις ίδιες νύχτες που ο Φρίκος κοιμόταν σαν μοσχάρι από την σωματική κούραση. Ο Νίτσε την ίδια εποχή κατάλαβε πόσο μούχλας υπήρξε τα προηγούμενα χρόνια, αλλά χωρίς να μπορεί να αποφύγει την ίδια του την ιδιοσυγκρασία έσκισε το Ecce Homo λέγοντας «νισάφι πια» κι έγραψε το «Διθύραμβοι στη λάντζα», το οποίο έχει χαθεί, καθώς και τους στίχους στο κομμάτι που λέει ο Κοντογιάννης «Καθόμουνα στου Λέντζου». Υπήρξε όμως δραστική αλλαγή στη στάση της ζωής του. Άρχισε να βγαίνει πιο συχνά, να πίνει μπύρες και να απαγγέλει τον Αντίχριστο στις γκόμενες χωρίς καμιά επιτυχία. Ύστερα την έπεφτε στο κρεβάτι του χαρούμενος που δεν μιλάει μόνος του πλέον. Ο Λέντζος απ’ την άλλη είχε ρέψει το ‘χε πάρει κατάκαρδα αλλά είχε μάθει τον Ζαρατούστρα απ’ έξω. Οι φίλοι του τον κορόιδευαν, η γυναίκα του τον άφησε για έναν τορναδόρο και μετοίκησε στο Αγρίνιο και τα παιδιά της γειτονιάς του, του δένανε άδεια κουτιά γάλατος εβαπορέ στον κόμπο της ποδιάς του για να κάνει θόρυβο καθώς περπατούσε. Αυτός, παραδομένος στην κατάντια του δεχόταν τα πάντα χωρίς καμιά αντίδραση. Η όχι; Στις τρεις Ιανουαρίου του χίλια οχτακόσια ογδόντα εννέα την ώρα που σχολάγανε απ’ το μαγεριό ο Φρίκος πέρασε βιαστικά από την πλατεία σκεφτόμενος το κρεβάτι του και τη Λίλα που δεν πρόκειται να του κάτσει ποτέ. Πέρασε βιαστικός και δεν είδε τον αμαξά. Τον είδε όμως ο Λέντζος κι έμεινε για δύο λεπτά στήλη άλατος. Εξ αιτίας της βίας που ασκούσε με το καμτσίκι του πάνω στον γάιδαρό του. Μην αντέχοντας άλλο τον εξευτελισμό του γαϊδάρου, τον οποίο ασυναίσθητα συνέδεσε με τον Νίτσε και την βία του καμτσικιού με την καταπίεση που προκάλεσε ο ίδιος σε έναν άνθρωπο του πνεύματος, έτρεξε προς το μέρος του και με δάκρυα στα μάτια τον αγκάλιασε. Τότε επήλθε η κατάρευσις. Ύστερα από έντεκα χρόνια ο Λέντζος ψόφησε. Την ίδια βραδυά, ο αμαξάς αγκαλιά με τον Φρίκο, τα έπινε σε ένα χάνι όπου δούλευε η βυζαρού Μαρλένα που κι αυτή δεν θα του καθόταν ποτέ.

.......

Η Λαϊκή Δεξιά

Η Μεγάλη Λαϊκή Δεξιά είναι εκεί και περιμένει.
Η Μεγάλη Λαϊκή Δεξιά στέκεται στη γωνιά και καραδοκεί.

Θα θάψει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες της
για να υποδεχτεί την Τάξη και το Νόμο.
Θα καταπιέσει και θα επιτεθεί
για να επιβάλλει την Ασφάλεια και την Ηθική.

Όχι, ο Εμφύλιος και η Χούντα δεν καλλιέργησαν συνειδήσεις.
Όχι, ο παππούς μου και ο παππούς σου δεν άφησαν πίσω τους τσάμπα Διαθήκη.
Όχι, οι νέες γενιές δεν έβαλαν κουκούτσι μυαλό.

Τα πράγματα θα γίνουν όπως πρέπει να γίνουν, και πάντα
θα βρίσκονται άνθρωποι έτοιμοι να υπερασπιστούν
την υποτέλειά τους μέχρι τέλους.

Γιατί το ιδεώδες της Ορθότητας δε θα ξεπεραστεί ποτέ.
Γιατί η επαγγελία μιας καλολαδωμένης ταξικής κοινωνίας
θα ξεγελάει για πάντα τις πρόχειρα κατασταλλαγμένες καρδιές. .......

Άγνωσται αι βουλαί

Μιλώντας για ποίηση
ξεκινώ βράδυ ταξίδι μακρυά,
να με βγάλει σε φως ημερήσιο
να με βγάλει στην πεδιάδα με τα αμπέλια
με τις ροδακινιές, τις γυναίκες
με τους ποταμούς που οι αρχαίοι είχαν θεούς -
ξεκινώ να τα αντικρύσω γύρω μου όλα αυτά.

Άγνωσται αι βουλαί γύρω
άγνωστα τα φρούρια
άγνωστο γιατί κάποτε κλειδώθηκαν
άγνωστο γιατί κάποτε έφτασε η μέρα.

Παίζεις λαούτο, χτυπάς το σφυρί
δεν τα παρατάς,
αφού είδες, η ώρα πέρασε
άλλη ώρα φτάνει και είναι στατική
το νόημα  α π ω λ έ σ θ η
ένα χέρι μόνο τώρα σου δείχνει το δρόμο.

Άκουσέ με
Όταν με δεις στο δρόμο μη σταθείς
κάνε πως δε με είδες
θα κάνω κι εγώ πως είμαι σκεφτικός
όπως είμαι συνήθως
τα βράδια και τις μέρες μου
που περπατώ
που τρεκλίζω
που μιλάω τρυφερά
θα κάνω πάλι πως συλλογιέμαι βαθιά.

Γιατί το σκυλολόι δε μπορεί,
δ ε  δ ύ ν α τ α ι
η ράτσα του φτηνή σκυλίσια
θα αρπάξει θα φάει θα εξαφανιστεί.
Το μεγαλείο αναζητώ τελικώς
όπου βρεθεί,
σε ανθρώπους, πράξεις ή πράγματα,
αυτό γεμίζει το άδειο, αυτό δημιουργεί
τους ανθρώπους.

Μη μου λες άλλο τη γνώμη σου δεν ακούω
σε κατάλαβα
έ λ α β α  ε σ έ  εν τέλει καλώς
ένιωσα το φορτίο το αληθινό
δε μου κάνεις
δε θέλω λόγια
ούτε καλημέρες
ούτε χαμόγελα ψεύτικα στημένα.

Την υγεία σου
το δρόμο σου να βρεις
την τύχη σου εύχομαι εγκαρδίως
και αν με συναντήσεις στο δρόμο μη σταθείς,
κάνε τότε κι εσύ πως δε με είδες.

.......

Γλυκά παιδιά

Γλυκούλια μου
όμορφά μου παιδιά
με τα κόκκινα μάγουλα και τα χτενισμένα σας μαλλάκια
με τα μοντέρνα toys σας στο καθιστικό
τα πράσινα λιβάδια και τα χρωματιστά
λουλούδια στις ιστοσελίδες σας
με τις χαζές μελωδίες σας
και τα «όλα όμορφα -
όλα χαρούμενα» χαμόγελά σας,
τον ψαγμένο dress code
και τα πάντα προχωρημένα αστεία σας
αν γνωρίζατε το τέρας
αν κοιτάζατε λίγο πιο μέσα
το τέρας αυτό που θέλει τα πάντα
για τον εαυτό του
το κτήνος που κατασπαράζει
ανθρώπους, ζώα κι ιδέες
αν σκύβατε πάνω του για λίγο,
με λίγη προσοχή, με λίγη σημασία
ο κόσμος τότε
ω, πόσο θα γινόταν αληθινά καλύτερος
ω, πόσο πιο ουσιαστικός
πόσο πιο άγριος
πόσο πιο αθώος

.......