ΟΙ ΑΡΙΣΤΟΙ

Θορυβημένοι απ' την οχλοβοή

βγήκαν απ' τις βίλες τους

κομψοί και ευπρεπώς ενδεδυμένοι

υποδεικνύοντας στα εκτελεστικά όργανα τους διαδηλωτές

Είπαν (σε άπταιστα Αγγλικά με Βρετανική προφορά) :

"Release the hounds"

Έπειτα κλείστηκαν στα ιδιαίτερα δωμάτιά τους

ρουφώντας την κοκαΐνη τους

ενώ οι θρασύδειλοι υποτακτικοί τους

στα υπόγεια

με το χαμόγελο στα χείλη

βίαζαν ανήλικα απ' την Νοτιοανατολική Ασία

καθώς οι Ταλιμπάν απαγόρευαν την μουσική στο Αφγανιστάν

...

Όχι δεν μιλάω για την Ελλάδα

 

The pillars of society, 1926 by George Grosz (1893-1959) 

.......

ΑΣΤΡΑ ΜΑΥΡΑ

Στο Νεφέλωμα του Αετού

οι Πυλώνες της Δημιουργίας

κατέρρευσαν

 

Στης ψυχής μου

γεννιούνται άστρα μαύρα

ξανά και ξανά

 

Τα μάτια σου με κατακλύζουν

.......

ΤΟ ΝΤΟΥΓΑΝΙ ΣΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ

Αν είχα μια βαλλίστρα,

θα έριχνα τα βέλη μου στον Παρθενώνα 

να τον γκρεμίσω συθέμελα

Μια προσδοκία προφανώς γελοία

"Δεν πέφτουν με τα βέλη Παρθενώνες"

θα πουν ανάμεσα στα χάχανα

 

Θα γελούσα με τ' αστεία τους

ανακοινώνοντας:

"Άδειασε η φαρέτρα μου"

Τότε,

θα έτρεχα απρόσκοπτα

με ζέση και μανία

να τα μαζέψω μέχρι ενούς

ανάμεσα σε πέτρες και Κινέζους

τρώγοντας καρπαζιές απ' τις φυλές του κόσμου

Δε θα 'δινα σημασία

κι αγνοώντας τους θα επέστρεφα 

να συνεχίσω το θεάρεστο έργο μου

απ' το σημείο της βολής

(Όχι της βολής μου. Αυτό ποτέ!! )

 

Οι φύλακες κι οι αστυνόμοι

πίνοντας τον Φρέντο τον εσπρέσο

θα με κοιτούσαν ατάραχα

πίσω απ' του ηλίου τα γυαλιά

τα μπεγλέρια τους χτυπώντας

περιμένοντας να αστοχήσω

διεμβολίζοντας τουρίστα

Αμ δε!!

τα βέλη μου ανθρώπους δεν χτυπάνε

(Ηλίθιοι!)

μόνο μνημεία

Τι κι αν δε θα τα γκρεμίσω ποτέ

αυτή η συνθήκη δε με πτοεί

Είναι ήδη μάζες άμορφες στο μυαλό μου

και δηλώνω ρητά 

πως δε βρίσκεται ούτε μία πέτρα πάνω σε άλλη

 

Εγώ βγήκα απλώς,

να πάρω λίγο αέρα

και να λιαστώ 

.......

ΕΡΑΣΜΙΑ ΚΑΙ ΜΑΘΙΟΣ

(οι στίχοι αυτοί γράφτηκαν πάνω στη μελωδία του παραδοσιακού Κασσιώτικου κομματιού "Αφούσης").  

   

                                            ✺

   Μια ιστορία θα σας πω που την έμαθα κι εγώ
   μια ιστορία θα σας πω για τον παππού μου τον Μαθιό

   και για ένα κοριτσάκι που 'ταν απ’ το Αμπελάκι
   Ερασμία και Μαθιό την ιστορία ξεκινώ
 
                                       ◈    

                        
    η Ερασμία τέσσερα να χαρώ να το χαρώ (2)
 
    κι ο Μαθιός ήταν εφτά από μάνα ορφανά
    να φύγουνε απ' του κυρού του το 'χε βάλει με το νου του

                                       ◈

    την επάει στου Μαριού να χαρώ να το χαρώ (2)
 
    πέρασε τον Κουρταλιώτη μες στη νύχτα μες στα σκότη
    βρε Μαθιό μικρέ αντρά συλλογιέσαι που την πας

                                       ◈

    είχε κει μια συγγενή να το πω να μην το πω (2)

    και το είχε για καλλιά του να τη μεγαλώσει η θειά του
    βρε Μαθιό μου βρε μικιό πρόσεχε στο γυρισμό

                                       ◈ 

    αυτή ‘χε στόματα να θρέψει να το πω να μην το πω (2)

    και πως να τη μεγαλώσει τι φαϊ για να της δώσει
    βρε Μαθιό μου έφυγες και μονάχη μ’ άφησες

                                       ◈ 

    απ’ την πείνα έτρωγε να το πω πώς να το πω (2)

    και του τοίχου τον ασβέστη και του τοίχου τον ασβέστη
    και τη στάχτη απ’ το τζάκι πέθανε το κοριτσάκι

                                        ◈ 

     η ιστορία που σας είπα απ το μυαλό μου δεν τη βρήκα (2)

     στο Ρέθυμνο στα χίλια ε- ννιακόσα δέκα έγινε
     η Ερασμία η μικρή του Μαθιού η αδελφή

.......

------------

Τα αστεία σου κομπιάσανε

όπως κατάπινες

και το τελευταίο χαλίκι.

Δεν έπρεπε όμως.

Έπρεπε απ’ την αρχή

να το ‘χεις πάρει αλλιώς.

Πληροφορίες – όμως.

Μηνύματα – όμως.

Τραπέζια – γέλια – όμως.

Τα ξέρεις όλα πια, με το σκοτεινό μάτι

εκείνου που έζεψαν στο κάρο.

Κι άν όχι όλα,

όσα απλά χρειάζονται.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Η ιστορία κάνει κύκλο.

Γράφει κύκλους αυλακιές,

χαρακώνει κύκλους

πάνω στο πετσί σου.

.......

~~~

Όταν η ώρα στάζει

σαν υγρασία ελάχιστη

δε βρίσκεις να πιαστείς

τότε το ταξίδι σου

χαράσσεται με σιγουριά

στα ψηλώματα, στο νερό

σαν κύμα έρχεται

σαν άνεμος κρύος

βορεινός, στα φύλλα

τίποτα δε μπορεί να φράξει

να ταράξει την ορμή του

.......

Χρυσή Κλωστή

Δες με στον ύπνο σου 

την Tετάρτη θα 'ρθω να σε βρω 

μαζί να υφάνουμε 

τη χρυσή κλωστή της αγάπης 

το μέλλον το είδα 

στη ράχη του μικρού ψαριού

κολυμπούσε αμέριμνο 

σε πηγή κρύσταλλο 

λικνιζόταν ατάραχο, 

αιωρούταν 

χόρευε στο σύμπαν

.......

Ο Μέγας Ραδιουργός

Το κουτί 

μην το ανοίγεις, μη 

ο ουρανός άλλαξε 

δεν είναι πια - 

άλλοι μαστίζουν τώρα 

το χώρο 

Ο Μέγας Ραδιουργός 

στρέφει πιστόλι πάνω του 

διατάσσει 

υποτάσσει 

παραχαράσσει 

Εσύ σκαθάρι 

σκάψε στο χώμα σου 

σύρε το θησαυρό σου 

τα σκεύη σου

Βάλε καθρέφτη νέο 

και νερό 

οι θύελλες μαίνονται 

οι πλημμύρες οργίζονται 

το χαλάζι 

ας εύρει δικαίως 

όσους αδίκως 

αμέλησαν

.......

Ένα ταξίδι, 7/20

Στο δρόμο αυτό που τράβηξα, μ΄ όσο θάρρος κι αν είχα
κανένας δε μου το 'ταξε πως θα 'βγω κερδισμένος.
Αν θα ΄ρθει πίκρα γη χαρά, κρέμεται σε μια τρίχα
μα είμαι στο δρόμο από παλιά με την καρδιά δοσμένος.

Σαν πάρω την απόφαση στην άκρη το τραβάω
κι όταν το λόγο θα τον πεις, τον είπες, και δε σβήνει
από μικρός το ριζικό μονάχος κυνηγάω
κι όλο μαζεύω δάκρυα σε αργυρό λαγήνι.

Ότι άξιζε, δεν άξιζε, κι ότι φτωχό, χρυσάφι
είναι ένα μάθημα πικρό που παίρνεις σαν λαθεύεις
πόθοι παλιοί που σβήσανε και μπήκανε στο ράφι
και μια ζωή που όσο κι αν ζεις, ποτέ δεν τη μαθαίνεις.

.......

ΔΥΟ ΧΑΪΚΟΥ

    
Mαύρο άτι

Μέσα στην νύχτα
κάλπαζε μαύρο άτι
Δεν το άκουσα

   

           *

Μικρό σκαθάρι

Μικρό σκαθάρι

στο μαύρο φτέρωμά σου

Κόκκινο και μωβ

.......

Το Αργυρό Δηνάριο

Μουσική για μας παίζουν πια άλλοι
λαμπρή, φλογερή, καλύτερη -
το δίχως άλλο

Εμείς πάλι παίρνουμε το αργυρό δηνάριο
και βγαίνουμε στους δρόμους περιχαρείς
παντού το δείχνουμε
διασχίζοντας τις διαβάσεις προσεκτικά
με το νου πάντα καρφωμένο
στην κακιά στιγμή, την αποφράδα ώρα

Την ανάποδη ώρα της άφιξης -
μιας άφιξης που θα καθρεφτίσει
μέσα μας, με μιας
κρύο γυαλιστερό, απύθμενο, βραχνό
.......

Χαϊκού Πέντε Αισθήσεων

Στριγκιά

Απ' τη στριγκιά σου
σείστηκα συθέμελα
μικρό σκαθάρι

***

Χάδι

Της πεταλούδας
τα φτερά, με το χάδι
θρυμματίστηκαν

***

Γύρη

Προς τις μέλισσες
ταξιδεύει η γύρη
ξανά και ξανά

***

Σταγόνα

Απ' τη λακκούβα
ξεδίψασες μέλισσα
με μια σταγόνα;

***

Στη Δ.

Μια πεταλούδα
κουρνιάζει στα μαλλιά σου.
Εκεί. Πάντα. Δες.

.......

DIARIO DEL '20

Πως είναι η θάλασσα από ψηλά
ακίνητη, χωρίς ένα καϊκι
θαμπός ορίζοντας και δυο γεράκια
με τους αργούς τους κύκλους
να τονώνουν κι άλλο το έρημο μπλε.

Αξίζει, αξίζει πάντοτε
ο άνθρωπος να τραβιέται πίσω,
η Αρμονία τού είναι άγνωστη.

Κορυφές, κορυφές μόνο ως το βάθος
και απαλός αέρας - στάσιμος ο χρόνος,
όπως όταν ξεκινούσε κάποτε
στις απαρχές του, ο κόσμος .......

ΟΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ

Αυτός (κι αυτός)
που κουνάει πολύ τα χέρια του
όταν μου μιλάει
σαν για να καταλάβω κάτι
πάρα πολύ δύσκολο
νομίζω πως
με περνάει για ηλίθιο
δεν ξέρει όμως πως
 κι εμένα μου φαίνεται
υπερβολικά πολύ
ηλίθιος .......

ΕΝΑ ΠΑΙΔΑΚΙ

Ένα παιδάκι
Μες στων κρατών τον κρότο
Ποιος τραγουδάει;

.......

Τα γυρίσματα

Της οθόνης τα γυρίσματα
σε φέρνουν ξανά κοντά μου
όταν τα μεσημέρια
κουρασμένος
χασομεράω στο καθιστικό.
Δε θέλω πια να σκέφτομαι
χαμένες δυνατότητες
δε θέλω να πατάω
ηλίθια κουμπάκια
θέλω να σε ξαναδώ
και με μια κίνηση
να μπορέσω να τα αλλάξω
ξανά όλα .......

ΣΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ

Στον λαμπρό ήλιο 
το στάχυ,θα λιάζεται 
Δήμητρα, (για) πάντα

(όπου κι αν είσαι γεια σου)

.......

Τα σύννεφα

Τα σύννεφα δεν τα περιμένεις.
Θα έρθουν
όταν αυτά θελήσουν να έρθουν.
Θα ρίξουν το νερό τους -
αν το θελήσουν.
Κι εσύ, θα τα προβλέπεις πάντα
όταν θα είναι πια
πάρα, πάρα πολύ κοντά. .......

Για την προσφυγιά

Δε μπορώ να γράψω ποίημα
για τους πρόσφυγες,
τους «λάθρο», όπως τους λένε οι χρυσαυγίτες,
γιατί δεν έχω ζήσει προσφυγιά.
Δεν έχω πεινάσει δίπλα τους,
δε με κυνήγησαν
οι δικοί μου δεν απειλήθηκαν
ποτέ με όπλο.
Το βίωμά μου είναι ανύπαρκτο,
εικόνα απ’ τις ειδήσεις,
κι έτσι δε μπορεί να υπάρξει σύγκριση.

Μπορώ να γράψω για τις αποτυχίες
της καθημερινής μας ζωής,
για το βιωμένο, ή τον αβίωτο έρωτα,
για τη μουσική των πουλιών, των φύλλων,
τη μαγεία των βιβλίων ή της φύσης.
Μπορώ να υμνήσω το θάνατο ή τη ζωή
σε ένα ξεραμένο τριαντάφυλλο
μπορώ να πω χιλιάδες λέξεις για τη σύγχρονη
μοναξιά του διαμερίσματος,
για τις αβύσσους που πρώτη φορά ανοίγονται
μέσα στα μυαλά μας

Μα μπροστά στην τραγωδία της προσφυγιάς,
στην ισοπέδωση της ζωής
χιλιάδων ανθρώπων
από τον πόλεμο, από κάποιον πόλεμο,
Τότε, αν μιλάμε για στίχο,
αν μιλάμε για ποίηση ή τέχνη,
αυτό που μπορώ μόνο να κάνω
είναι να μένω
αιώνια σιωπηλός.
.......

------

Το κύμα ασημίζει κάτω
απ’ το στρογγυλό φεγγάρι
Τα φωτάκια
στην απέναντι ακτή
τρέμουν απ’ την υγρασία
Και δίπλα μου
παρακμιακές μουσικές του ’80
τουρίστες που γελάνε
και βιντεάκια που παίζουν
στα κινητά.
Είναι όμορφα -
η βραδυά δεν σε απογοητεύει,
αν κοιτάς παντού την ομορφιά,
αυτή σε κρατάει.
Μια μαύρη φιγούρα έρχεται
βρέχει τα πόδια της στο κύμα
Οι τουρίστες έφυγαν
ο ήχος σταματάει
Και τα φώτα απέναντι,
στη Σαγιάδα και το Δρέπανο
συνεχίζουν να τρεμοπαίζουν
από την υγρασία
Όπως κάθε βράδυ
ασταμάτητα και νωχελικά.. .......