8/11/09

Εις Επαρχία

Aνηφορικός δρόμος
εις επαρχία.
Σπίτια κολλητά - διαστάσεις των ίσες -
πατζούρια καλουπωμένα.
Εις καθένα το χρώμα καφέ δεσπόζει ίσως κίτρινο
αυτό της ώχρας ή το χρώμα εδάφους εκείνου.

Λεν σε κάποιο ή σε μερικά κατοικούσαν αγνώστοι
μυστήριοι εργένηδες ιατροί ή άλλοι χρόνια διάφορα
χωρίς μη ένα επισκέπτην
- καιροί παρελθόντες. Μετά ανεχώρησαν -
πήραν ελάχιστα - δε θυμάμαι προς πούθε
μπορεί να τραβήξαν.

Εις προαύλια -αν δύνανται τέτοια- αγκάθια δεσπόζουν
πλατύ το σκαλί
περβάζι με άχυρα η πλάκα αποπάνω - ώρα να μπαίνουμε.

Σανίδες με μούχλα - διάδρομοι σκιεροί -
βελόνες μαγνητισμένες σκουριασμένα εξαρτήματα.
Βαλίτσα στο πάτωμα λιγοστά ποτήρια να μας σκοπεύουν,
οι ένοικοι ζούσαν λατρεύοντας ρέμβη ποθώντας ίσως τη μέθη.
Μετά έφυγαν -η ζωή των θα ήτο άλλη.
Μετά εταξίδεψαν -άνευ ανθρώπων, μα και σιμά τους.

Εις ύψος τρανόν όρος τέλεια δένει με τας ερήμους οικίας.
Οι οροφές των από εδώ φαντάζουνε κήποι φαντάζουν τοπία
αλλόκοτης φύσης - μα ώστε έτσι να είναι;

Ο ουρανός τριανταφυλλής με νέφη χορού το ζεστό
ετούτο απόγευμα
οι μύγες πετούν τα σπουργίτια γυρίζουν
οι σαύρες αργήσανε

και ο Χρόνος, ο Ίδιος,

εργάζεται εμπρός μας
για όλους

και για τον καθένα μας.

4 σχόλια:

χ.ζ. είπε...

Ξέχασα να πω πως μετά από αυτό το ποίημα πήγα και μου άλλαξαν τακάκια.

Ανώνυμος είπε...

ε τότε.
να πίνεις συχνότερα.
μεθυστικό το κειμενάκι.

πρτφ

Ανώνυμος είπε...

το φχαριστήθηκα το ποιηματάκι σου,
ήταν σαν ωραία έκπληξη..

διαχρονικό, τολμηρό και έξυπνο

έχει έτσι μια Καβαφική κατάληξη με ολίγον άρωμα από ποίηση του μπαμπά Ταρκόφσι (Αρσένι νομίζω τόνε λένε)
και κάτι από Παπαδιαμαντικό σκηνικό

αλλά εξακολουθώ να το βρίσκω αρκετά πρωτότυπο...

Μίκης

χ.ζ. είπε...

πρτφ πίνω πίνω, αλλά λυτρωμό δεν έχω!

Μίκη ευχαριστώ. Όσον αφορά το Παπαδιαμαντικό σκηνικό, αρκεί να βγεις ένα βράδυ δύο η ώρα στην πλατεία του χωριού σου.

Όσον αφορά τη διαχρονικότητα, εντάξει :)
....ο Χρόνος, ο Ίδιος, θα το δείξει αυτό.