24/4/10

ΠΩΣ

Πώς ανταλλάσσεται η κατασκευή
με το αίμα
πώς η θάλασσα υπάρχει
δίχως τον ουρανό
πώς στον καθρέφτη κοιτάς
φίλε μου
γράφοντας με το στυλό σου
πώς να 'ρθεις δίπλα μου κοντά μου
ενώ εσύ ξέρω πια πως
ανήκεις αλλού.

******

Πώς γίνεται να σε αγγίζω
ενώ έξω ζητάνε φωτιά
πώς να φιλώ το δέρμα σου
ενώ αύριο φεύγεις
να πίνω να κλαίω να τρεκλίζω
ενώ σκιές ορίζουν το αύριο
πώς να σε σκέφτομαι - ποτάμι οι λέξεις
ενώ εσύ ξέρω πια πως
ανήκεις αλλού.

******

Μα θα κρατήσω
την ώρα κλειδωμένη εγώ,
ως μόνος χρονοκράτωρ.
Σε αντάλλαγμα, θέλω τη
ζέστη σου.
Θα έρθεις
θα με αγγίξεις
θα με κρατήσεις σφιχτά στη λαβή σου
θα με παγιδεύσεις μέσα στο σώμα σου
θα μου μιλήσεις με λόγια ήμερα
κι εγώ για λίγο θα ξεχάσω
πως εσύ πια οριστικά
ανήκεις αλλού.

5 σχόλια:

alexis porfiriadis είπε...

μου άρεσε, την καλημέρα μου

koufontinoula είπε...

"ενώ σκιές ορίζουν το αύριο" και καθώς το διαβάζω σκέφτομαι πως είναι αυτές οι ίδιες που τροφοδοτούν με αγωνία το τώρα....

ωστόσο, για καλή μου τύχη υπάρχουν κι εκείνες οι άλλες, οι στιγμές της ήρεμης προσμονής

Μου άρεσε πολύ, μπράβο σου.

χ.ζ. είπε...

αλέξη και κουφοντινούλα σας ευχαριστώ κι εγώ

και

σας χαιρετώ

zaxou είπε...

Δυνατός ο λογος σου!γράφεις αλήθειες.
εύγε..

fuzzy burlesque είπε...

μπα , ισως τιποτε δεν ειναι οριστικο.