21/8/10

ΤΑ ΑΡΚΟΥΔΙΑ ΗΤΟ ΛΟΥΤΡΙΝΑ

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΝ

-Όχι να μας φωνάζεις κατ’ αυτόν τον τρόπο κύριε διοικητά λες κι είμαστε ζώα.
Αφού είπε αυτά, ο μισθοφόρος, ο διοικητής του έστριψε την πλάτη. Τότε ο κολλητός του Τζέγκινς Χάν και υπεύθυνος ιματισμού, ένα αλάνι από την Κοκκινιά, τον πλησίασε και τον απείλησε. Του είπε πως δεν πρέπει να μιλάει έτσι στους ανωτέρους του και άλλα θαυμαστά. Αυτό το αλάνι το είχα ακούσει μια φορά να μου λέει.
«Εγώ δεν πιστεύω σε τέτοιους διαόλους και μάκενες. Εγώ να πούμε έχω το σουγιαδάκι μου που λύνει στο πι και φι τα προβλήματά μου. Και πάω που λες μια μέρα στου Γκράνα του νταβά που μου χε κάτι χρωστούμενα και γυρίζει και μου αρχίζει τα μα και μου και πα να βγάλει την μπιστόλα κι εγώ αίλουρος, τραβώ τον σουγιά και τον ξεκαρυδώνω» Ύστερα με κοιτούσε με αυταρέσκεια και χαμογελούσε χωρίς να μιλάει κουνώντας καταφατικά το κεφάλι του. Αυτά έγιναν την μέρα που είχαν συνάντηση ο Μπορίς Βιάν, ο Μπορίς Παστερνάκ , ο Μπορίς Γκοντούνωφ, δύο μέλη του Μπατασσούνα και άλλα δύο της ΕΤΑ. Το σύνολον πέντε. Θα μου πεις εφτά, αλλά πέντε διότι τα δύο μέλη του Μπατασσούνα είναι και μέλη της ΕΤΑ. (τελικά είχες δίκιο δικαστή Γκαρθόν. Αλλά δεν μας είπες, που έπρεπε, για την GAL και για τον Χοσέ Αμέδο. Και δεν μας είπες γι’ αυτούς που άδικα βασανίζατε μετά από κάθε Κάλε Μπορόκα). Σε κείνη την συνάντηση το λοιπόν υπήρχε και μια σκοτεινή φιγούρα που στεκόταν σε μια γωνιά αμίλητος, αμέτοχος στα καθέκαστα. Η συζήτηση είχε πάρει φωτιά μέχρι που το ένα μέλος του Μπατασσούνα πέταξε μολότωφ και τα έκαψε όλα. Πριν απ’ αυτά εγώ έφυγα ακολουθώντας την σκοτεινή φιγούρα. Όσο κι αν προχωρούσαμε δεν ξεχώριζα τίποτα από τα χαρακτηριστικά του. Μέχρι που φτάσαμε σε ένα ξέφωτο και λέω «τώρα θα σε γνωρίσω» αλλά κι εκεί… ΤΙ ΕΚΠΛΗΞΙΣ. Πάλι δεν ξεχώριζα τίποτα. Ήτο αράπης. Εκαταβέβηκεν εις Λούναν Παρκ όπου έσπειρε φόβους και αμφιβολίας εις τους παρευρισκομένους οι οποίοι κ-α-θ-ο-ν-τ-α-ν-ε εις ξύλινα αλογάκια ή πυροβολούσαν αρκούδια. Τα αρκούδια ήτο απεχθέστατα. Ήτο βεβαίως λούτρινα αλλά και απεχθή. Δεν ήτο απεχθή επειδή ήτο λούτρινα αλλά δι άλλους λόγους.
1. Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΠΙΖΑΣ
2. Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

Και τότε είπαν παρακαλετά οι μανάδες
« Ω, εσύ μέγα διδάσκαλε που κάθεσαι ατάραχος στα ουράνια και δροσίζεσαι σαν θες σκύψε στις ψυχές μας που καίγονται αδειάληπτα. Ω, εσύ μέγα διδάσκαλε που συμπιέζεσαι και μεγαλύνεσαι σαν θες αλάφρυνε το βάρος του πόνου μας και στένεψε τα όρια των φόβων μας. Ω, εσύ μέγα διδάσκαλε που μας βλέπεις πως αυτιστικά χωνόμαστε στους πολέμους και τις συρράξεις αραίωσε τα ιερά σου μπούτια. Μας πνίγεις, μας πνίγεις. Και μας και τα παιδιά μας»
Κι ο Μέγας Διδάσκαλος απεκρίθει χαμογελόντας
«Ο ανθρώπινος πόνος είναι ελάχιστος μπρος στο σύμπαν. Εσείς οι μανάδες, θύματα του Τζέγκινς Χαν, κλαίτε κι οδύρεστε όπως άλλα τρισεκατομύρια μάνες θα οδυρθούν στο μέλλον, όπως άλλα δισεκατομύρια μάνες πόνεσαν στο παρελθόν. Ο ανθρώπινος πόνος με αφήνει αδιάφορο. Όταν πονάνε τα μποντίκια ποτέ δεν κλαίγονται σε μένα, όταν πεινάει ο λύκος κοιτάζει να φάει και μένα δεν με ενοχλεί. Μόνο εσείς αλλαζόνες κι εγωιστές, λαμόγια και επιδειξίες στρέφεστε πάντα σε μένα, με συνέπεια να μου ζαλίζετε τ΄αρχίδια»
Και τότες σήκωσε τη χερούκλα του και πέταξε φλόγες καίγοντας όλες τις κλαίουσες μάνες. Σηκώθηκε από τους ουρανούς κι άναψε το τσιγάρο του πάνω στην φωτιά που μόλις είχε ρίξει.

Μετά επήλθε το τέλος του κόσμου.

8 σχόλια:

eva ave είπε...

Είσαι εμφάνταστα κι αθεράπευτα τρελός, παντελώς!

eva ave είπε...

Αλλά μ' αρέσεις!
(ευφάνταστα ήθελα να γράψω. Ο δαίμων του πληκτρολογίου βλέπεις!)

γιώργος γεωργίου είπε...

τρελός δεν είναι, ταλαντούχος ναι. βέβαια το λες χαϊδευτικά eva, ναι και μένα μου είναι συμπαθής. καλά τα κειμενάκια, κάποια ιδιαίτερα καλά -για τις δικές μου προσλαμβάνουσες- σκέφτομαι όμως κάτι άλλο: πως αν ο carnellio μπορούσε να γράψει έτσι σε έκταση, ένα βιβλίο 150 σελίδων ας πούμε, θα έκανε πάταγο (τον πάταγο δεν το εννοώ φυσικά εμπορικά-εκδοτικά αλλά συγγραφικά-λογοτεχνικά). εκεί είναι μια μεγάλη πρόκληση για τη γραφή του και για τον ίδιο -με τα δικά μου μάτια πάντα το λέω, ίσως ο ίδιος να μην ενδιαφέρεται. ίσως πάλι να του μπουν και ιδέες. ίσως πάλι να χαμογελάσει ξύνοντας τ’ αρχίδια του. όπως και να ‘χει καλά κάνει ό,τι κάνει. είναι το δικό του.
γειά σου carnellio

carnellio coop είπε...

ευχαριστώ και τους δύο. Αυτό που λες Γιώργο το χω σκεφτεί και είναι όντως πρόκληση να γράψεις μεγάλο κείμενο χωρίς να κάνει κοιλιά και να καταντήσει σούπα. Έχω μια ιδέα για ένα μεγαλύτερο αλλά θέλει σοβαρή δουλειά και σχέδιο και δεν ξέρω αν θα ανταπεξέλθω.Ο Πόε νομίζω είχε πει ότι για να φτάσει ένα ποίημα σε βάθος δεν πρέπει να είναι μικρό.

χ.ζ. είπε...

carnellio μου να κάτσεις να ανταπεξέλθεις και να αφήσεις πια την άσωτη ζωή και τη δόξα του τώρα και να σκεφτείς και λίγο το λαό σου. Από ιδέες σκίζεις, βάλε και λίγο το κεφάλι κάτου.

Ο Πόε ρε το είπε αυτό γιατί τότε δεν υπήρχαν αμάξια, αερόπλανα, τουρίστες και τελεόραση και τότε γράφανε τους Αθλίους του Ουγκώ σε 12 τόμους και κάτι ψιλά. Δυστυχώς σήμερα δε θα κάτσουνε πολλοί να διαβάσουνε ποιήματα 12000 στίχων. Αυτό δε σημαίνει ότι διαφωνώ με την ιδέα του μεγάλου κειμένου, απλά σχολιάζω τον Πόε. Συμφωνείς ή διαφωνείς;

χ.ζ. είπε...

δε μιλάς, βλάκα;

χ.ζ. είπε...

χαχα, με τις επιχειρηματάρες μου την έπαθε ο χαζός.

koufontinoula είπε...

AUPA!!!!